Ο πόνος στους καρκινοπαθείς

Η  πλειονότητα των καρκινοπαθών εμφανίζουν πόνο. Το 30% έως 40% των  ασθενών που βρίσκονται υπό ενεργό αντικαρκινική θεραπεία και το 70% έως  90% των ασθενών με καρκίνο προχωρημένου σταδίου αναφέρουν πόνο. Ο πόνος  που σχετίζεται με τον καρκίνο μπορεί να οφείλεται:

     
  • Στην πίεση που ασκεί ο όγκος στα γειτνιάζοντα όργανα, νεύρα και οστά.
    •  
  • Στη θεραπεία (π.χ. χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία, ακτινοβολία).
    •  
  • Σε  άλλες απορρέουσες από τη νόσο διαταραχές, όπως δυσκαμψία λόγω της  έλλειψης δραστηριότητας, μυϊκούς σπασμούς, δυσκοιλιότητα και έλκη λόγω  κατάκλισης.
    •  
  • Σε παθήσεις μη σχετιζόμενες με τη νόσο, όπως αρθρίτιδα ή ημικρανία.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο πόνος που προκαλείται από τον καρκίνο μπορεί να αντιμετωπισθεί με σχετικά απλά μέσα. Οι  ιατροί συνήθως χρησιμοποιούν φάρμακα, τα οποία δίδονται σύμφωνα με ένα  σχήμα, που για πρώτη φορά περιεγράφη από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας  ( WHO ) και αποκαλείται Αναλγητική Κλίμακα Προσέγγισης του Πόνου που  προκαλείται από τον καρκίνο. Άλλοι τρόποι ανακούφισης του καρκινικού  πόνου συμπεριλαμβάνουν:

     
  • Χειρουργική παρέμβαση, ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία για τη συρρίκνωση των όγκων που προκαλούν πόνο.
    •  
  • Χορήγηση αντιβιοτικών ή παροχέτευση αποστημάτων για πόνο που προκαλείται από λοιμώξεις.
    •  
  • Ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη με στόχο την επιρροή σε επίπεδο αντίληψης του πόνου.
    •  
  • Άλλες μορφές θεραπείας.

Αναλγητική Κλίμακα Προσέγγισης του καρκινικού Πόνου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO).

Ομάδα 1

Ασθενείς με άλγος χαμηλής έως μέτριας έντασης πρέπει να λάβουν:

     
  • Ένα μη οπιοειδές αναλγητικό, όπως η ακεταμινοφένη ή ένα μη στεροειδές, αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ).
    •  
  • Eπικουρικά φάρμακα, εάν υπάρχει ένδειξη.

Ομάδα 2

Ασθενείς  με άλγος μέτριας έως υψηλής έντασης (ή ασθενείς της ομάδας 1, στους  οποίους δεν επετεύχθη επαρκής αναλγησία) πρέπει να λάβουν:

     
  • Ένα  οπιοειδές, κοινώς χρησιμοποιούμενο για μέτριο πόνο (συνήθως κωδεΐνη,  διυδροκωδεΐνη, υδροκοδόνη, οξυκοδόνη, προποξυφαίνη ή τραμαδόλη).
    •  
  • Ένα μη οπιοειδές αναλγητικό, όπως η ακεταμινοφένη ή ένα μη στεροειδές, αντιφλεγμονώδες φάρμακο (ΜΣΑΦ).
    •  
  • Eπικουρικά φάρμακα, εάν υπάρχει ένδειξη.

Ομάδα 3

Ασθενείς με άλγος υψηλής έντασης (ή ασθενείς της ομάδας 2, στους οποίους δεν επετεύχθη επαρκής αναλγησία) πρέπει να λάβουν:

     
  • Ένα  οπιοειδές, κοινώς χρησιμοποιούμενο για σοβαρό πόνο, όπως μορφίνη,  μεθαδόνη, οξυκοδόνη, υδρομορφόνη, φαιντανύλη ή λεβορφανόλη.
    •  
  • Ένα μη οπιοειδές αναλγητικό σε ορισμένες περιπτώσεις.
    •  
  • Eπικουρικά φάρμακα.